Mijn verloren dorp

Ik raakte vandaag verzeild in het dorp waar ik naar de middelbare school ging. De wandeling die ik maakte, was verfrissend.

Het moet denk ik acht jaar geleden zijn geweest dat ik voor het laatst fatsoelijk in ‘het centrum’ van het dorp was. Vandaag had ik tijd over op weg naar mijn ouders. Puur op intuïtie nam ik een snelwegafslag verder dan normaal. En voor ik er erg in had, was ik weer terug in – laat ik er niet omheen draaien – Venray. Waar de tijd verrassend met zichzelf was meegegaan.

Het eerste wat me opviel was het betaald parkeren. Dat had ik niet verwacht, in dit dorp. Vijf minuten onbetaald lopen bracht me direct langs de plek waar ik altijd achter de pooltafel stond, dartpijltjes gooide in een elektrisch bord en natuurlijk superveel bier dronk. Die plek bestond niet meer. Er is nu een hip Japans-Aziatisch-achtig restaurant gevestigd. Dat had ik niet verwacht, in dit dorp.

Ik liep verder het centrum in. De zon scheen, en ik ging zitten op een bankje op het schouwburgplein, winnaar van de architectuurpleinprijs 2012. Of zoiets. Ik at voor het eerst in mijn leven een kroket- en geen frikadelbroodje. En ik moet zeggen: het plein zag er inderdaad prijswinnend uit. Mooie, klaterende waterpartijen, fraai vormgegeven lantaarnpalen, en verder niet te veel opsmuk. En een bankje dat prima zat, lekker op het zuiden gericht. Niet gek, voor dit dorp. Kunnen ze in mijn middelgrote stad nog wat van leren.

Ik stond op, en vervolgde mijn weg door de winkelstraat. Ik kwam langs het zalencentrum waar ik ooit met carnaval uren opgesloten heb gezeten op de wc met mijn vriendinnetje van toen. Expres. Geen gekke actie voor iemand, in dit dorp. Even verderop vond ik tot mijn verrassing een esoterisch, boekhandelachtig winkeltje. Ik ben al tijden op zoek naar een bepaald zweverig boek (tja, kan er ook niks anders van maken). En waagde een poging. Toen ik binnenkwam in een walm van wierook was dit de eerste zin die ik hoorde: “Inderdaad, en deze zwarte steen houdt alle negatieve energie tegen, en houdt je energiesysteem lekker in balans.” Hier werken mensen kennelijk ook hun chakra’s bij. Had ik niet verwacht, in dit dorp.

Dus ik liep verder. Wat me opviel, en wat ik niet had verwacht in dit dorp: veel allochtonen (zeg ik dat correct?). Veel meer dan ik tegenkom in het centrum van mijn extreem linksgeoriënteerde middelgrote stad met z’n kut-studenten. En niet alleen de gebruikelijke West-Aziaten, en Noord-Afrikanen, maar ook nogal wat migranten vanuit donker Afrika. En veel Polen. Dat had ik dan wel weer verwacht, asperges zijn immers de regionale hobby hier. Ook stuitte ik op opvallend veel warrig ogende, toch wel slecht verzorgde mensen. Zoveel zwevers. Had ik zeker niet verwacht, in dit dorp. Tot ik mij bedacht dat hier ooit een gekkenhuis is gesticht dat nog steeds dienst doet. Beroemd is de inmiddels verdronken man die in mijn jeugd met duikbril op en zwemvliezen aan dagelijks de winkelstraat heen en weer droogzwom. Kan de tamboerijnvrouw uit mijn middelgrote stad een puntje aan zuigen.

Toen passeerde ik een makelaar. Zomaar een niet eens zo heel groot nieuwbouwhuis van 83 vierkante meter kost hier 215.000 euro. Natuurlijk, de tuin mocht er wezen, maar toch. Deze prijs had ik niet verwacht, in dit dorp. En zo drentelde ik van de ene in de andere verbazing, mijn vooroordelen meegenomen vanuit mijn middelgrote stad één voor één verliezend. En ik vond het wel welletjes zo. Liep terug naar mijn auto en maakte me klaar voor een klassieke maaltijd aardappels, groenten en vlees bij mijn ouders, in een echt dorp, 7 kilometer verderop.

Want één vooroordeel bleef vandaag fier overeind staan. Het vlees was ouderwets extreem doorbakken. Gelukkig staat op sommige plekken de tijd nog wel gewoon stil.

Ps. De foto’s bij dit verhaal zijn nooit gemaakt. U verzint er zelf maar een keer wat beelden bij.

This entry was posted in Geen categorie and tagged , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Your email address will not be published.