Water, aarde en vuur

Het is 9 uur ’s avonds. We hebben er een behoorlijk avontuur opzitten in het donker. Via weilanden, over akkers en door rietkragen en beekjes. We zijn gestrand in het witte zand, en er brandt een vuurtje voor ons, 20 meter verderop stroomt de Waal heel kalm aan ons voorbij.

“Ik vind dit een echt grote-mensen-avontuur”, zegt mijn nichtje.
“Ik ook”, antwoord ik gemeend.
“Beleef jij die vaak, avonturen?” Vraagt ze aan mij.
“Soms, maar veel te weinig vrees ik.”
“En andere grote mensen, gaan die vaak op avontuur?”

“Nee, de meeste zijn vergeten hoe dat precies moet.”

“Maar het is toch heel simpel: water, aarde en vuur, meer is er niet nodig om iets spannends te beleven”, vervolgt mijn nichtje. “Waarom zien grote mensen dat niet?”
Ik ben even stil, denk na. Deze oer-vraag verdient ook een doordacht antwoord: “Ik vermoed, doordat er een berg met spullen voor staat.”

“Dat snap ik niet.”

“Nou, spullen zijn er heel veel op de wereld. Auto’s, huizen, kleren, telefoons, videospelletjes. Mensen raken in de war daarvan, ze denken dat ze al die spullen moeten hebben om gelukkig te leven. Maar dat is niet zo.”
“Achter de stapel met spullen ligt water, aarde en vuur, toch?” Constateert mijn nichtje zelf. Ik knik en aai over haar bol.

“Dieren, die snappen het wel”, vervolgt ze.
“Klopt”, zeg ik. “Die zijn altijd buiten en hebben geen spullen en een statuspdate via social media nodig voor het verlenen van bestaansrecht.”
“Wat is social media?”
“Oh, niks. Ik bedoel dat dieren het inderdaad wel snappen.”
“Ja, dieren vangen hun eigen eten, dat wil ik ook wel.”

Dan gaat haar filosofische modus uit, en roostert ze een marshmallow, zoals 9-jarigen horen te doen. Ik kijk naar boven, zie de sterrenhemel. Ik kijk voor me uit, naar de kabbelende Waal, het witte zand, en het knetterende vuurtje voor ons: water, aarde en vuur. Mijn nichtje haalt de marshmallow van de stok, en steekt het kleverige ding met veel plezier in haar mond. Dan gaat ze naast me zitten. Ik sla een arm om haar heen.

“Ja, oompje, meer dan dit hebben we niet nodig”, vult ze mijn gedachten feilloos aan.

Alsof wijsheid met de jaren komt.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.