Boven het maaiveld

d08d38c5700b67084f4039311f383384_500x500_fit

 

Ik heb er moeite mee. Nee, maar echt. Serieuze moeite. Mijn hart zegt: stoppen! Hij is het niet waard. Maar ik weet ook: kort geleden dacht ik daar heel anders over. Door alles wat hij toen deed en is, en ik nooit zal zijn, en eigenlijk ook nooit zou willen zijn, gebeurde iets in mij. Het was lekker. Heerlijk zelfs. Verrukkelijk. Om me onder te dompelen in zijn wereld. Zijn energie. Zijn rücksichtsloze hang naar macht. Hij gaf me moed, inspireerde me. Om ook dingen te bereiken. Grootste dingen. En zelfs over lijken. Meedogenloos te gaan. Richting de top. Richting absolute macht. Tot helemaal bovenaan. Hij liet me met hem meekijken. In zijn wereld, en ik kon me daarin helemaal verliezen. Kon het me voorstellen hoe dat is, als je een deal sluit. Als je je ziel ruilt. Weggeeft aan de duivel, en macht en kracht krijgt in retour.

En het bleef niet beperkt tot die avonden. Want ook ’s nachts reisde hij met me mee. Beleefden we samen duivelse avonturen. En kon ik het ook; mensen voor de trein duwen, lijken maken, en er achteloos overheen stappen. En samen zaten we dan op de top van de Olympus. Voor God, de Goden en niemand bang. Maar overdag, als ik mijn geest had teruggevonden, had losgeweekt uit zijn vergiftigende klauwen, sloeg het wantrouwen me om het hart. Wantrouwen in de mensheid, en vooral in de mens die boven het maaiveld uitsteekt. Presteert. Macht heeft. De duivel zat overal. Verwarrende tijden. Zeg dat. Verwarrende tijden.

En ineens was daar Tom. En het werd lente. Hij liet me zien dat je kracht wel kan combineren met zachtheid. Ferme pedaalslagen en duidelijke taal kan afwisselen met zelfinzicht, relativerende woorden en zelfs nederigheid. Machtig en winnend. En toch liefdevol. Vanuit de berm ver uitgestegen boven het maaiveld. Geen duivel te bekennen. Enkel een Tom; een ontluikende roze tulp.

Hij deed me denken aan die andere Tom. Kirkman. Die als aangewezen overlevende een lijdende natie uit de rouw en angst moet leiden. Tegen wil en dank. Maar ook daar geen sprake van een hels akkoordje. In de verste verte niet. Enkel een integere en liefdevolle leider, krachtig in al zijn onzekerheid. Ja, de afgelopen weken voelde ik dat het toch mogelijk was. Leiden vanuit je hart. En ik voelde dat van mezelf ook weer langzaam opengaan. Ik keek naar TomTom. En zij zorgden ervoor dat ik weer sliep, deden me Frank langzaamaan vergeten.

Frank Underwood. De Washington-schurk in optima forma, de politieke reïncarnatie avant la lettre van Lance Armstrong. De man met wie ik nog niet zo heel lang geleden naar bed ging en weer opstond. Die ik op een voetstuk had gezet. Die ik adoreerde. Een groot leider. Omdat ik dacht dat het niet anders kon. Want wie wil leiden moest toch over lijken gaan? En daar is veel moed voor nodig.

Pfffff…. Zelden zat ik er zo naast. TomTom hebben me de weg gewezen. Gewezen op hoe het ook kan.

Aflevering 53 is 16 minuten aan de gang. Ik doe geen moeite meer. Ik zet hem uit. Misschien voor een andere tijd. De winter bijvoorbeeld. Als het weer koud en nat is. En is de wereld een gure plek, zonder kleurrijke wielrenners, waar figuren als Frank Underwood juist tot bloei komen. En ik ook vatbaarder ben voor hun donkere energie.

Ik schakel een tandje terug naar de tv. Ik zie Tom staan op een podium op een plein. Vol met zachte, lieve mensen die zingen dat Tom een goeie is.

Ja, de duivel is verdreven, en boven het maaiveld ziet het er prachtig roze uit.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.