Babygebabbel #1: ongeveer 2 weken

Ik ben verbannen naar de logeerkamer. Want m’n dochter slaapt al 2 nachten prinsesheerlijk in het grote bed. Op haar rug wil ze niet liggen en in een wiegje al helemaal niet. Daarom ligt ze naast mijn vriendin op haar zij, tegen het advies van de ruglignazi’s van de WHO in. Dat werkt, voor nu.

Haar grootste jetlag is geloof ik weggeronkt. Overdag wordt ze wakkerder en wakkerder. Soms kijkt ze enorm wijs en helder uit haar ogen, vind ik dan. Ik vermoed dat ze een oude ziel is. Of nee, ik weet het wel zeker. Ik hoop dat ze later druïde wordt. Net als ik. Ik hoop ook dat ik later druïde word. Een fijner beroep lijkt me niet te bestaan. Lekker heel de dag buiten in de weer met menhirs en ketels met toverdrank.

Gister hebben we voor het eerst een stukje gewandeld met de kinderwagen, #enormgezinsgelukmomentje. Het was me alleen een raadsel waarom niet heel de buurt gillend van geluk en nieuwsgierigheid de voordeur uitstoof om de mooiste ooit te bewonderen. Hoewel ik natuurlijk al een keer of 23 op en neer was geweest naar het Kruidvat voor zoogkompressen, new born-luiers, kotex-vrouwenproducten, tepelzalf, badolie en 2 krasloten (2 euro gewonnen, of verloren, tis maar hoe half vol het glas is), voelde het alsof ik na een lange winterslaap weer de wei in mocht. Ik bekijk de wereld met net iets frissere ogen, zoals dochter dat met alles doet. Frisse ogen. En volle, zure luiers. Dat vat haar leventje wel samen. En slapen, veel slapen. En vandaag ook veel huilen.

We denken dat ze is aanbeland in de clustertijd, tenminste dat zegt het boekje van het consultatiebureau. Clusteren is dat je baby elk uur om melk smeekt, in plaats van elke twee tot drie. Schijnt normaal te zijn na ongeveer 2 weken, en het duurt ook ongeveer twee weken. Alles duurt ‘ongeveer’ in ouderlijke hulpboeken. Zo raakt geen nieuwbakken ouder ooit echt volkomen in paniek. Twee, vier of zes. Het is allemaal ongeveer 14 dagen. Of anders gezegd: effe doorbijten! Dat is een bortsvoedingswoordgrap. Want dat is naast gezond en bindend voor moeder en kind ook fucking pijnlijk. Wist ik niet.

Elke keer als onze dochter aanlegt voor een drinkbeurt zie ik het gezicht van m’n vriendin vertrekken richting enorme grimas. Die pas 20 seconden later weer verdwijnt. En dat dan 2 (links en rechts!) x 11 = 22 keer per dag. Is 7 min en 20 seconden pure foltering per etmaal. En dan vergeet ik voor het gemak de tepelkloven en stuwende borsten in dit rekensommetje. ‘Weeën kun je tenminste nog opvangen’, zegt m’n vriendin. Ik ken alleen de volkomen nutteloze pijn van 5 km heel hard lopen of een alp opfietsen. Ik weet niks. Ik knik alleen. Terloops wrijf ik even over m’n tepel.

Dan hoor ik de baby huilen. ‘Poepluier’, informeert m’n vriendin me licht dwingend door de babywalkietalkie heen. Ik haast me naar boven. Duty calls.

Meer dan m’n stinkende best kan ik in dit stadium niet doen.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.